Afgelopen week sprak ik twee mensen die vertelden over hun ervaringen met een Burn-out. Voor de een was het een terugkerende ervaring en voor de ander de eerste keer. Wat steeds terugkwam in onze gesprekken was dat ze het beiden moeilijk vonden om grenzen te trekken en geen motivatie meer konden opbrengen voor hun werk. Persoonlijke twijfels en onzekerheid versterkten hun burn-out.

Levenskracht en balans
     Onze levenskracht is een bijzonder iets, de een lijkt er veel van te hebben, de ander weinig. Hoe komt het toch dat we met de allerbeste bedoelingen veel willen geven, ons best doen en toch soms met lege handen achterblijven zoals het gevoel van opgebrand zijn bij een burn-out. Het vermogen veel te kunnen geven, flexibel zijn, hard werken, is een geweldig talent, maar het gaat soms ten koste van onze basis levenskracht als we onze eigen grenzen niet meer kennen en voor ieder persoon ligt deze grens verschillend. Ik pretendeer niet de oplossing te hebben voor zoiets ingrijpends als een burn-out, vele invloeden in iemands leven kunnen zich op kunnen stapelen en op een zeker moment is de rek er kennelijk uit.

     Eind januari werd in de media een onderzoek aangekondigd over het fenomeen 'spiegelpijn', de officiële benaming is 'spiegel-aanrakingssynesthesie', een vorm van zintuiglijke waarnemingen die door elkaar lopen. Bijvoorbeeld men proeft kleur, met ziet geuren, men ervaart kleuren bij muziek, maar het is ook het voelen van de pijn van iemand anders of de pijn die iemand aangedaan wordt. Enkele onderzoekers van de universiteit van Nijmegen zijn hierover een onderzoek gestart. In het artikel (29.01.2016 / www.ad.nl/spiegelpijn)  geeft een van de onderzoekers aan dat er een relatie is tussen spiegel-aanrakingssynesthesie en grote empathische vermogens.  

     Wat mij vooral is bijgebleven van de jaren dat ik als verpleegkundige in verpleeghuizen en ziekenhuizen werkte zijn de verhalen van patiënten. In die tijd kon je, meer dan nu, regelmatig bij patiënten gaan zitten om met elkaar te praten. Dit was meestal een luisteren naar hun levenservaringen. Ik leerde toen dat ieder mens een eigen verhaal heeft, een verhaal dat ook steeds herhaald wordt. Welk onderwerp ook ter sprake kwam het persoonlijke verhaal werd er vroeg of laat altijd mee verweven. Iemands verhaal is kennelijk als een rode draad van levenskracht in iemands leven en ziel opgeslagen. Het werden voor mij lessen in geduld en respect.

     In 1983 verscheen bij uitgeverij Ankh Hermes het honderdste Ankertje met de titel 'De honderdste aap'. Het was de tijd van de protesten tegen kernbewapening. Dit honderdste Ankertje is vrij van copyright en er wordt aan ieder lezer gevraagd de inhoud door te geven. In dit boekje wordt het 'honderdste aap'-verschijnsel beschreven als hulpmiddel tegen de gevaren van kernbewapening en wat, volgens de auteur Ken Keyes jr., onze enige hoop voor onze soort kan zijn.

     In de opleiding tot meditatietrainer van de SIO wordt er onder andere gewerkt met geometrische vormen als hulpmiddel voor meditatie. Cursisten kiezen een symbool waartoe hij of zij zich aangetrokken voelen. Vervolgens wordt het gekozen symbool door de cursist getekend en tijdens het mediteren concentreert men zich zo lang mogelijk op de uitgekozen vorm. Dan sluit men de ogen en men visualiseert hoe het beeld verschijnt in de ruimte net boven de ogen, het zogenaamde 'derde oog'. Het beoogde doel is de geest leeg te maken en het beeld op je in te laten werken.